Stamatis Kokotas

In the years of Otto
Lyrics: Nikos Gatsos
Music: Stavros Xarchakos
First version: Stamatis Kokotas

One noon
in the region of the Acropolis
merciless thieves
made the warm stones
into a hideout

In Monastiraki
Bavarian constables
under the sun’s glare, dance in front of the king
the Syrtaki

To Crete and to Mani
we’re going to send a message
to cities and villages
we’re going to send a message
for policemen to come
to chase away the beasts.

Down at the port
the policemen sing
the guys have come
but their hearts are still
in Mani

On Tuesday came
the guys from Psiloritis
they drink tsikoudia, but their hearts are still
in Crete

To Crete and to Mani
we sent a message
to cities and villages
we sent a message
and the policemen came
and chased away all the beasts.

Στου Όθωνα τα χρόνια
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Πρώτη εκτέλεση: Σταμάτης Κόκοτας

Ένα μεσημέρι
στης Ακρόπολης τα μέρη
άπονοι ληστές
κάναν τις πέτρες τις ζεστές
λημέρι

Στο Μοναστηράκι
Βαυαροί χωροφυλάκοι
μες στην αντηλιά, χορεύουν μπρος στον βασιλιά
συρτάκι

Στην Κρήτη και στη Μάνη
θα στείλουμε φιρμάνι
σε πολιτείες και χωριά
θα στείλουμε φιρμάνι
να’ρθούν οι πολιτσμάνοι
να κυνηγήσουν τα θεριά.

Κάτω στο λιμάνι
τραγουδούν οι πολιτσμάνοι
ήρθαν τα παιδιά
μα έχουν ακόμα την καρδιά
στην Μάνη

Ήρθανε την Τρίτη
τα παιδιά του Ψηλορείτη
πίνουν τσικουδιά, μα έχουν ακόμα την καρδιά
στην Κρήτη

Στην Κρήτη και στη Μάνη
εστείλαμε φιρμάνι
σε πολιτείες και χωριά
εστείλαμε φιρμάνι
κι ήρθαν οι πολιτσμάνοι
και διώξαν όλα τα θεριά.

The story of the drunk
lyrics: Yiorgos Kanellopoulos
music: Yiorgos Hatzinasios
first performance: Stamatis Kokotas

I heard the story of a drunk
in a harbor, in a faraway country
however I forgot it at the first opportunity
because I didn’t believe it was true

He had told me why men cry
why they get drunk alone every night
why they burn their innards with death
why their tears flow like rain

How great for me was the punishment
when I too loved a young girl
then I remembered this story
then I understood the words of the drunk

He had told me why men cry
why they get drunk alone every night
why they burn their innards with death
why their tears flow like rain

(translation: Eva Johanos)

Η ιστορία του μπεκρή
Στίχοι: Γιώργος Κανελλόπουλος
Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος
Πρώτη εκτέλεση: Σταμάτης Κόκοτας

Είχα ακούσει ενός μπεκρή την ιστορία
σ’ ένα λιμάνι, σε μια χώρα μακρινή
όμως την ξέχασα στην πρώτη ευκαιρία
γιατί δεν πίστεψα πως είναι αληθινή

Μου είχε πει γιατί οι άντρες κλαίνε
γιατί μεθάνε κάθε βράδυ μοναχοί
γιατί με θάνατο τα σωθικά τους καίνε
γιατί τα δάκρυα κυλάνε σαν βροχή

Πόσο μεγάλη ήταν για μένα η τιμωρία
όταν αγάπησα και εγώ κάποια μικρή
τότε θυμήθηκα αυτή την ιστορία
τότε κατάλαβα τα λόγια του μπεκρή

Μου είχε πει γιατί οι άντρες κλαίνε
γιατί μεθάνε κάθε βράδυ μοναχοί
γιατί με θάνατο τα σωθικά τους καίνε
γιατί τα δάκρυα κυλάνε σαν βροχή

It is raining and blowing outside
lyrics: Lefteris Papadopoulos
music: Stavros Xarhakos
first performance: Stamatis Kokotas
Έξω φυσάει και βρέχει
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Πρώτη εκτέλεση: Σταμάτης Κόκοτας

Αφού μιλάς για χωρισμό
ας χωριστούμε απόψε
άπλωσε το χεράκι σου
και τη ζωή μου κόψε

Φύγε λοιπόν και μη κοιτάς
το δάκρυ μου που τρέχει
μα πάρε την ανάσα μου
Έξω φυσάει και βρέχει

You took the big road
lyrics: Nikos Gatsos
music: Demos Moutsis
first performance: Stamatis Kokotas

You took the big road
to go abroad
you left with me
the wound

You took the big road
a road without end
the tear became
a wide sea

Now they are knocking on my door
north winds and winters
but the loving hearts
always stay alone

You took the big road
and the path
How can I close my eyes
How can I sleep

You took the big road
and I remain alone
what can I wait for
what can I watch for

(translation: Eva Johanos)

Πήρες τον μεγάλο δρόμο
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Δήμος Μούτσης
Πρώτη εκτέλεση: Σταμάτης Κόκοτας

Πήρες τον μεγάλο δρόμο
για να πας στα ξένα
άφησες σε μένα
τη λαβωματιά

Πήρες τον μεγάλο δρόμο
δρόμο δίχως άκρη
έγινε το δάκρυ
θάλασσα πλατιά

Τώρα την πόρτα μου χτυπάν
βοριάδες και χειμώνες
μα οι καρδιές που αγαπάν
μένουνε πάντα μόνες

Πήρες τον μεγάλο δρόμο
και το μονοπάτι
Πώς να κλείσω μάτι
πώς να κοιμηθώ

Πήρες τον μεγάλο δρόμο
και μονάχος μένω
τι να περιμένω
τι να καρτερώ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *